Nowy numer 21/2018 Archiwum

Berło dla Królowej Wieczernika

Od 25 lat na winowskim wzgórzu duchem modlitwy tętni diecezjalne centrum Ruchu Szensztackiego.

Sanktuarium Coenaculum, czyli Wieczernik, wybudowano bardzo blisko Opola, a jednak jakby w innej przestrzeni. Cisza i spokój, wokół zieleni się świat przyrody, ćwierkają ptaki. Tu czas płynie jakby inaczej. Wchodzi się na moment, mija godzina. W powszedni dzień co jakiś czas otwierają się drzwi, pojedyncze osoby przychodzą na krótszą albo dłuższą modlitwę. W niedzielę samochodami czy na rowerach przyjeżdżają całe rodziny, zatrzymują się tu księża, przybywają klerycy. Choć to miejsce bardzo spokojne, tak naprawdę mieni się wszystkimi barwami życia.

Mateczko, ratuj!

Gdy sięgniemy po księgę wyłożoną przed wizerunkiem Matki Bożej Trzykroć Przedziwnej, odnajdziemy w niej wszystkie problemy i radości, którymi żyje współczesny człowiek. Czytamy wpisaną dziecięcym charakterem pisma prośbę o tatę czy podziękowania za I Komunię św. Matki proszą o powrót na drogę wiary dla swoich dzieci. Są prośby o pracę, podziękowania za otrzymaną rentę czy ogłoszoną abolicję, która umorzyła długi. Wiele błagalnych modlitw dotyczy cudu uzdrowienia. W każdym sanktuarium szensztackim pielgrzymom Maryja wyprasza trzy łaski: zadomowienia, wewnętrznej przemiany i gorliwości apostolskiej. – Ludzie przychodzą prosić w różnych intencjach. Gdy dostrzegamy, że ktoś potrzebuje rozmowy, płacze, jest zmartwiony, podchodzimy do niego, bo być może potrzebuje być wysłuchany – mówi s. Eleonora Dzimiera, przełożona winowskiej wspólnoty Szensztackiego Instytutu Sióstr Maryi. To siostry opiekują się sanktuarium, są jego dobrym duchem, a ich troska jest doceniana przez pielgrzymów, co również wybrzmiewa we wpisach w księdze pamiątkowej.

Minęło ćwierć wieku

20 września 1985 r. bł. Jan Paweł II poświęcił w Rzymie kamień węgielny pod budowę winowskiego sanktuarium Matki Bożej Trzykroć Przedziwnej. Niespełna rok później ks. Hubert Skomudek, ówczesny proboszcz parafii św. Józefa w Opolu-Szczepanowicach, oficjalnie powitał w Winowie siostry szensztackie. W kronice budowy zapisał się również dzień 8 września 1986 r., kiedy teren pod budowę sanktuarium poświęcił bp Jan Wieczorek. Po roku pierwsze 42 osoby zawarły tutaj przymierze miłości z Matką Bożą. Wybudowane sanktuarium, będące wierną kopią Prasanktuarium z Schoenstatt, zostało poświęcone 4 czerwca 1988 r. przez abp. Alfonsa Nossola jako trzecie z sześciu sanktuariów szensztackich w Polsce. Od tego czasu minęło 25 lat. Przyjeżdżają tutaj pielgrzymki nie tylko z różnych stron diecezji opolskiej, ale i spoza niej. Wokół tronu Królowej Wieczernika gromadzą się członkowie i sympatycy Ruchy Szensztackiego, przyjeżdżając na indywidualną modlitwę, na spotkania formacyjne, rekolekcje, pielgrzymki. Dotychczas w Winowie 604 osoby zawarły przymierze miłości z Matką Bożą Trzykroć Przedziwną. – Przy sanktuarium odbywają się również diecezjalne skupienia dla członków róż różańcowych, parafialnych rad duszpasterskich czy animatorów Dzieci Maryi, a także rekolekcje m.in. Grup Modlitwy o. Pio czy osób uzależnionych. Cieszy nas, że to miejsce odkrywa coraz więcej osób. Takie też jest nasze zadanie, by szerzyć wiedzę o sanktuarium – podkreśla s. Eleonora.

Duchowy prezent

– Wdzięczni za 25 lat sanktuarium jako Rodzina Szensztacka diecezji opolskiej ofiarowaliśmy Matce Bożej Królowej Wieczernika berło. To nie tylko nasz dar materialny, ale przede wszystkim duchowy. Przez rok w symbolu berła Matka Boża nawiedzała rodziny należące do szensztatu, które omadlały dar – opowiada s. Eleonora. Podczas uroczystości jubileuszowych, w sobotę 8 czerwca, berło poświęcił i przekazał Matce Bożej bp Paweł Stobrawa. – Ma ono kształt płonącego pąku lilii, który symbolizuje diecezjalną Rodzinę Szensztacką, chcącą kształtować w sobie czystość i duchowe piękno na wzór Maryi – wyjaśnia siostra przełożona. Płomienie wyrażają ogień wiary, który członkowie ruchu chcą rozpalać, a 7 kamieni jest jak 7 darów Ducha Świętego i przypomina o łaskach płynących z winowskiego sanktuarium, które jest Wieczernikiem Pięćdziesiątnicy. – Tutaj wypraszamy dary Ducha Świętego dla całej diecezji opolskiej – podkreśla s. Eleonora. Płomienie i pąk lilii łączy pierścień jako symbol wierności zawartemu z Matką Bożą przymierzu miłości, a rękojeść jest zakończona sercem jako znakiem miłości macierzyńskiej. Wcześniejsze dary Rodziny Szensztackiej dla Matki Bożej również były duchowo wypracowywane. W 1993 r. ofiarowana została korona, którą abp Alfons Nossol ukoronował obraz. W 1998 r. – w 10. rocznicę poświęcenia sanktuarium – symbol Ducha Świętego, a kolejne 10 lat później – symbol Bożej Opatrzności.

« 1 »
oceń artykuł

Zobacz także

Zapisane na później

Pobieranie listy

Rekalma