• facebook
  • rss
  • Pieśń wstępujących do Pana

    ks. Tomasz Horak

    |

    Gość Opolski 23/2015

    dodane 06.06.2015 00:00

    W czasach dawnych teren wokół jerozolimskiej świątyni wyglądał inaczej.

    Dolina była znacznie głębsza. Rumowisko powstałe w czasie wojen i najazdów w niemałej części zasypało przepaścisty kocioł. A to z jego głębi, po wznoszących się stopniach, wstępowali na świątynne wzgórze pielgrzymi. I tam, w dole, śpiewali „Z głębokości wołam do Ciebie, Panie!” Serca wypełniała im radość – bo przecież szli do miejsca, gdzie mieszka święta Obecność Pana. Równocześnie ta Obecność napawała ich lękiem. Nie strachem, nie obawą, tylko pełnym szacunku, świadomym własnej małości i grzeszności lękiem. Tę pieśń przewodnik intonował u stóp wznoszących się ku górze schodów. W nagłówku psalmu zanotowana jest uwaga „pieśń stopni”. Pierwsza strofa – to wołanie do Pana. I prośba, by z wysokości swego domu nachylił ucha. Druga strofa – jakże potrzebna! – to uznanie swojej grzeszności. Z obawą? Nie. Z nadzieją, że Bóg przebaczy. Trzecia strofa tę nadzieję wypowiada nie tylko w imieniu pojedynczych pielgrzymów, ale całego ludu. I ten psalm śpiewamy w dzisiejszej liturgii jako dopełnienie opowieści o grzechu Adama. Bo grzech człowieka wyzwala miłosierdzie Boga, jego łaskę i odkupienie. Ps 130(129) – tekst na s. 15 [10. Niedziela zwykła roku B]

    «« | « | 1 | » | »»
    oceń artykuł

    Zobacz także

    , aby komentować lub podaj nazwę wyświetlaną
    Gość

      Reklama

      Zapisane na później

      Pobieranie listy

      Reklama

      przewiń w dół