Nowy Numer 07/2018 Archiwum

Sztuka umierania

Spoczęli tu wybitni duchowni, szlachta, mieszczanie i ostatni książę piastowski.

Kiedyś katedry wyrastały nad miastami i orientowały wędrowców, a dziś górują ponad historią – zauważał w swoim genialnym eseju „Katedra, symbol Europy” ks. Janusz S. Pasierb. Jednym ze śladów tego górowania są epitafia i płyty nagrobne sprzed setek lat umieszczone na ścianach opolskiej katedry. To najbardziej ludzki wymiar historii – życie i śmierć zamknięte w pięknej formie rzeźbiarskiej. Z pewnością warto poświęcić parę chwil, zostać w katedrze po Mszy św., przyjrzeć się artystycznym, a bywa, że również intrygującym szczegółom opolskich epitafiów. Marta Czyż w swojej niedawno wydanej pracy* opisuje 27 takich historycznych zabytków, które umieszczone są na ścianach zewnętrznych i wewnątrz katedry, a także na murze plebanii.

W cennej i ciekawej książce nie jest wprawdzie opisane epitafium bp. Franciszka Jopa (†1976), ponieważ autorka nie zajmowała się czasami współczesnymi. Od tego miejsca – przed ołtarzem Matki Bożej Opolskiej, gdzie pochowany został bp Jop – należałoby jednak zacząć. To przecież pierwszy biskup diecezji opolskiej, człowiek zasłużony, który kładł podwaliny pod wiele instytucji diecezjalnych. Tuż obok, po prawej stronie w kaplicy Trójcy Świętej (Piastów Śląskich), spoczywa ostatni książę z rodu Piastów Śląskich – Jan II Dobry. Jego uroczysty i ponowny pochówek do nowego sarkofagu w 1999 r. to dzieło śp. ks. Stefana Bladego, poprzedniego proboszcza katedry.

« 1 2 »
oceń artykuł

Zobacz także

Reklama

Reklama

Reklama

Zapisane na później

Pobieranie listy