• facebook
  • rss
  • Nieumiarkowanie

    ks. Tomasz Horak

    |

    Gość Opolski 09/2017

    dodane 04.03.2017 17:00

    Cnota umiarkowania jest bardzo trudna – pisałem w poprzednim odcinku. To widać. Dosłownie widać. Pijany zatacza się na ulicy. Szosą pędzi wypasiona fura.

    Na chodniku kilka osób – śmiech, rechot, wulgarne słowa słychać z daleka. To tylko pewien wycinek zjawiska, które można określić jako brak umiaru. Oprócz samego braku umiaru trzeba wskazać jego mechanizmy. Pierwszym jest nawyk. Powtarzana czynność, powielany sposób zachowania wraca jako najprostsza i niekontrolowana reakcja. Samo przyznanie, że coś jest niekontrolowane, musi skutkować negatywną oceną moralną. Drugim kręgiem mechanizmu nieumiarkowania jest utrwalenie się wzorca prymitywnej reakcji. Człowiek już nie wyobraża sobie innego zachowania, a jego prymityw niweczy w nim ludzkie odruchy, gasi moralną wrażliwość, budzi zezwierzęcenie. Jest i trzeci krąg nieumiarkowania. Obejmuje te dziedziny naszych zachowań, które łączą się z mechanizmami biologicznymi (np. seks), jak i z uzależnieniami biochemicznymi (alkohol, narkotyki, nikotyna). A uzależnienie od siły posiadania majątku? Albo władzy? Czy nie bywa silniejsze od wszystkiego innego? Każdy rodzaj i każdy stopień nieumiarkowania uderza w relacje z innymi ludźmi i je rujnuje.•

    «« | « | 1 | » | »»
    oceń artykuł

    Wybrane dla Ciebie

    , aby komentować lub podaj nazwę wyświetlaną
    Gość

      Reklama

      Zapisane na później

      Pobieranie listy

      Reklama

      przewiń w dół