Wczoraj (5 maja) w Auli Błękitnej Collegium Maius UO gościła znakomita czeska pisarka Karin Lednická - autorka m.in. bestsellerowej trylogii „Krzywy kościół”. W Czechach sprzedano jej pół miliona egzemplarzy (!), a pierwszy tom ukazał się po polsku pod koniec ubr. w wydawnictwie Znak, w tłumaczeniu prof. Joanny Goszczyńskiej. Tłumaczka była drugą bohaterką tego spotkania, które zagajała opolska bohemistka prof. UO Aleksandra Pająk-Głogiewicz. Warto w tym miejscu dodać, że od dwóch tygodni prof. Pająk-Głogiewicz jest członkiem rady redakcyjnej najważniejszego czasopisma literaturoznawczego poświęconego literaturze czeskiej  „Česká literatura“ wydawanego przez Akademię Nauk Republiki Czeskiej.

Zanim rozpoczęła się rozmowa o „Krzywym kościele” prof. Daniel Pietrek, wicerektor UO przywitał gości, podkreślając ścisłe związki Opola i uniwersytetu z Czechami, wspominając m.in. kaplicę św. Wojciecha w muzeum uniwersyteckim czy studnię św. Wojciecha przy gmachu Collegium Maius. U stóp wzgórza uniwersyteckiego mieści się skwer Vaclava Havla, z tablicą poświęconą temu wybitnemu pisarzowi, politykowi, przywódcy narodu czeskiego.

Spotkanie prowadzone przez prof. Pawła Marcinkiewicza było poświęcone „elementowi czeskiemu w kulturze i literaturze śląskiej”. - Trylogia „Krzywy kościół” mówi o przeszłości niedalekiego od nas regionu, którego swoistym pars pro toto jest ów krzywy kościół pw. św. Piotra z Alkantary, jedyny ocalały świadek dawnej Karwiny, utraconego miasta - mówiła A. Pająk- Głogiewicz.

Akcja „Krzywego kościoła” rozpoczyna się w 1894 roku na Śląsku Cieszyńskim. W karwińskiej kopalni następuje wybuch, w którym ginie 235 mężczyzn. Życie rodzin i miasta zostało w jednej chwili zrujnowane. Zaczyna się karwińska epopeja, walka rodzin o przetrwanie i budowę przyszłości, na którą nakładają się dodatkowo wielkie konflikty - I i II wojna światowa i niepokoje narodowościowe, spory polsko-czeskie, komunizm czeski. Historia zawarta w trylogii kończy się w latach 60. XX wieku, a Lednická opisuje ją z perspektywy kobiet. - Nie jest to jednak książka feministyczna. Chciałam po prostu przedstawić ich rolę, bo ten świat bez nich byłby niezrozumiały, a w innych książkach czeskich i polskich podejmujących temat kopalniano-industrialny bohaterami byli mężczyźni, twardzi faceci. Kobiety były tylko ozdobą - mówiła czeska pisarka urodzona w Karwinie, obecnie mieszkanka Ostrawy, stolicy kraju morawsko-śląskiego.

- Jako czytelnik oceniam literaturę pod kątem tego, czy autor chciał coś ważnego powiedzieć. Czy chciał tylko napisać książkę, mając jakiś snobistyczny konstrukt w głowie i chęć napisania wysokiej literatury albo pisze pod publiczkę, żeby zdobyć popularność. Dla mnie najważniejsza jest autentyczność: czy autor naprawdę chciał to napisać. Mnie chodziło o odkrycie historii zapomnianego regionu - mówiła Karin Lednická.

- Generalnie jestem literaturoznawcą i osobą piszącą. Tłumaczenia podejmuję się tylko wtedy, kiedy coś mnie zafascynuje, kiedy uznam, że jest to coś, co naprawdę warto, żeby weszło do polskiego obiegu czytelniczego. No i w tym wypadku wydawało mi się, że przy ogromnej ilości najnowszej literatury czeskiej, która jest na polskim rynku, powieść Karin Lednickiej powinna zaistnieć jako rodzaj takiej bardzo pozytywnej przeciwwagi. Myślę, że ta powieść zostanie w głowach czytelników, dlatego, że ma bardzo silny ładunek emocjonalny i poznawczy - mówiła J. Goszczyńska.

- Jako człowiek, który obecnie zajmuje się dyplomacją cieszę się, że mamy Europę jedną i bez granic, i uważam, że pani Lednická mówi o jednym Śląsku. Bo ten Śląsk był zawsze taki sam. Wychowałem się w czasach, kiedy w telewizji oglądaliśmy historie o polskich familokach, o górnikach, natomiast nie mieliśmy pojęcia, że kawałek dalej jest dokładnie tak samo. Moim zdaniem dzisiaj nie powinniśmy mówić już o czeskim śląsku, polskim Śląsku, tylko o Śląsku, który jest bez granic - mówił w czasie dyskusji dr Artur Żurakowski, konsul honorowy Republiki Czeskiej w Opolu.

- Bardzo się cieszę, że zaczynamy postrzegać Śląsk jako jeden organizm. Kiedy spotykam się z czytelnikami w Polsce, na Górnym Śląsku to widzę, że odwołujemy się do tych samych podstaw kulturowych, do tych samych przeżyć. Widzę, że ten region jest bardzo podobny po jednej i po drugiej stronie granicy - puentowała Karin Lednická.