Dwugodzinne sympozjum, które bp Rudolf Pierskała zorganizował w 50. rocznicę śmierci pierwszego biskupa opolskiego, było okazją do przypomnienia tych momentów w życiu bp. Franciszka Jopa, które niewątpliwie kształtowały w nim postawę odpowiedzialności za Kościół. Prelegenci zaprosili do refleksji na temat owoców jego posługi na polu duszpasterskim, bo przecież to on położył fundamenty, na których po dziś dzień kształtowane jest duszpasterstwo w Kościele opolskim. Rozważano też jego zasługi na polu liturgicznym, jako że przez 12 lat był przewodniczącym Komisji Liturgicznej Episkopatu Polski, a także uczestnikiem wszystkich czterech sesji Soboru Watykańskiego II.

Urodził się 8 października 1897 r. w Starej Słupi. Został wyświęcony na kapłana 29 sierpnia 1920 r. w Sandomierzu. Przez wiele lat był profesorem Wyższego Seminarium Duchownego i kanclerzem kurii sandomierskiej. Biskupem pomocniczym został mianowany 24 października 1945 r., a konsekrowany – 19 maja 1946 r. w Sandomierzu. Później, w latach 1952–1956 był wikariuszem kapitulnym archidiecezji krakowskiej. Został mianowany biskupem dla Śląska Opolskiego już 18 kwietnia 1951 r., ale ze względu na ówczesne uwarunkowania państwowe urząd objął dopiero 16 grudnia 1956 r. Od 25 maja 1967 r. był administratorem apostolskim w Opolu, a od 28 czerwca 1972 r. – pierwszym biskupem opolskim. Zasnął w Panu 24 września 1976 r. Te najważniejsze daty przypomniał bp Andrzej Czaja. Zacytował przy tym dwa wspomnienia o śp. bp. Jopie z publikacji wydanej dekadę temu, z okazji 40. rocznicy jego śmierci. – Dziś większość z wówczas wspominających już nie żyje i byśmy nie mieli dostępu do wielu treści zawartych w tej książce. To ważny wniosek, że trzeba bardziej dbać o pamięć, dopóki żyją świadkowie – mówił, zachęcając, by ci, którzy pierwszego biskupa opolskiego pamiętają, zechcieli się podzielić wspomnieniami do nowo przygotowywanej publikacji.