• facebook
  • rss
  • Mija czterdzieści lat

    Ks. Stanisław Rabiej

    |

    Gość Opolski 25/2012

    dodane 21.06.2012 00:00

    Diecezja opolska. Siłą katolicyzmu w tym regionie pozostanie nurt pobożności zwanej ludową. Na tym gruncie może wyrastać dojrzałe chrześcijaństwo.

    Dotychczasową, czterdziestoletnią historię diecezji opolskiej wyznaczają zasadniczo dwie daty. Niewątpliwie pierwszą jest 28 czerwca 1972 r., kiedy to papież Paweł VI bullą „Episcoporum Poloniae coetus”, erygował na Ziemiach Zachodnich i Północnych Polski pośród czterech diecezję opolską. Bulla ta stanowi swego rodzaju akt urodzenia nowego dystryktu kościelnego.

    Rozpościerał się na ówczesnym terytorium województwa opolskiego i katowickiego. Od strony struktur kościelnych połączono w jeden organizm dawne terytoria archidiecezji wrocławskiej (dekanaty: Bytom, Dobrodzień, Gliwice, Łabędy, Miechowice, Pyskowice, Toszek, Ujazd i Zabrze) oraz archidiecezji ołomunieckiej (dekanaty: Branice, Głubczyce, Kietrz i parafia Owsiszcze). Stolicą biskupią diecezji opolskiej stało się miasto Opole. Natomiast jurysdykcyjnie teren ten pozostał w ramach metropolii wrocławskiej.

    Stabilizacja i reorganizacja

    O randze drugiej istotnej daty zaważyła decyzja papieża Jana Pawła z 25 marca 1992 r., kiedy bullą „Totus Tuus Poloniae Populus”, została dokonana reorganizacja struktur kościelnych w Polsce. Na rzecz utworzonej nowej diecezji gliwickiej przypadło 90 parafii wraz z około 140 kapłanami dotychczasowej diecezji opolskiej. Zasiliła ona także 15 parafiami nową diecezję kaliską. W zaistniałych strukturach diecezja opolska została włączona do świeżo powołanej metropolii górnośląskiej z siedzibą w Katowicach. Dotychczasowi biskupi pomocniczy z Opola mianowani zostali w Gliwicach: bp Jan Wieczorek ordynariuszem, a bp Gerard Kusz pomocniczym. W ocenie dorobku minionych 40 lat trzeba uwzględnić zmianę nie tylko granic diecezji, liczby wiernych i duchownych, ale także korzystne  przemiany geopolityczne. Decyzja o utworzeniu nowych diecezji na tzw. Ziemiach Odzyskanych była poniekąd odpowiedzią Kościoła na normalizację wzajemnych relacji między Polską a RFN. Pamiętny układ uznający granice na Odrze i Nysie, podpisany 7 XII 1970 r., został ratyfikowany przez polski sejm 25 maja 1972 r. Z kolei reorganizacja mapy administracyjnej Kościoła w Polsce w 1992 r. zbiegła się z pokojowymi przemianami w Europie Środkowo-Wschodniej po znamiennej jesieni ludów w 1989. Zwycięski ruch solidarnościowy, otwarcie żelaznej kurtyny, zjednoczenie Niemiec stanowiły przyjazny klimat dla rozwoju struktur demokratycznych w Polsce. W tym kontekście sytuacja Kościoła uległa też korzystnej ewolucji. Pomnożenie diecezji miało pomóc w rozwoju oddziaływania duszpasterskiego najliczniejszej wspólnoty chrześcijan nad Wisłą i Odrą. Ideą stały się diecezje nieprzekraczające miliona wiernych, z siedzibą biskupa w promieniu stu kilometrów, posiadające wystarczającą sieć kościołów i związanych z nimi parafii. Dane statystyczne z roku 1974 mówią, że diecezję opolską zamieszkiwało 1 470 010 wiernych. Służyło im 677 kapłanów (diecezjalnych –  581; zakonnych – 96). Funkcjonowało 445 parafii z 652 kościołami. Do tego trzeba jeszcze doliczyć 325 kaplic. Liczby te ulegały w ciągu lat widocznym zmianom. W roku 1985 odnotowano 1 754 220 wiernych. Zatrudnionych w duszpasterstwie było 602 księży diecezjalnych i 112 zakonnych. W 472 parafiach funkcjonowało 702 kościołów i 359 kaplic. Niezmienną liczbę 40 dekanatów podzielono na pięć rejonów duszpasterskich (opolski, nyski, raciborski, kluczborski, gliwicki). Pozwoliło to zwiększyć mobilność duszpasterską na terenie całej diecezji. Podział na rejony ułatwiał też specyfikację działań zgodnie z potrzebami poszczególnych dekanatów czy parafii. Wraz z reorganizacją mapy administracyjnej Kościoła rzymskokatolickiego w Polsce powierzchnia diecezji opolskiej zmniejszyła się do 8 033 km kw.. W roku 1996 odnotowano 870 000 katolików zamieszkujących 391 parafie, gdzie było 596 kościołów i 55 kaplic. W duszpasterstwie parafialnym pracowało 487 kapłanów diecezjalnych i 34 zakonnych. Jednocześnie ponad 40 księży diecezjalnych angażowało się misyjnie poza krajem, a 7 było zatrudnionych w innych diecezjach Polski. Ekspansja duszpasterska poza granice była możliwa dzięki ogólnemu wzrostowi powołań w Polsce podczas pontyfikatu Jana Pawła II.

    «« | « | 1 | 2 | 3 | » | »»
    oceń artykuł

    Zobacz także

    , aby komentować lub podaj nazwę wyświetlaną
    Gość

      Reklama

      Zapisane na później

      Pobieranie listy

      Reklama

      przewiń w dół