GN 24/2018 Archiwum

Duch ładu i miłości

Bogaty jest psalm dzisiejszej liturgii. Warto przemodlić cały. Wyśpiewał go człowiek, który potrafił widzieć wszystko, co wokół niego: góry i morza, ptaki i wieloryby, trawę i winorośl...

Widzieć – i tym się zachwycić. Więcej: widząc świat, przyrodę, człowieka – zrozumieć, że żadna istota, żadne zjawisko pod niebem i w głębi oceanu nie jest samoistne. Nic nie zawdzięcza ani swego istnienia, ani swego działania sobie. Bo zanim one się stały – był i wciąż jest Bóg. Nie jest On jakąś tylko supersiłą, Bóg jest Kimś. Gdyby Jego brakło, albo gdyby cofnął swoją stwórczą moc – w proch obróci się wszystko. Pada wreszcie w psalmie słowo, które odnajdujemy w pierwszych zdaniach Biblii: Duch. „Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię... I Duch Boży unosił się nad wodami...” Ten Duch – to Ktoś. To osoba porządkująca materialny świat. To Ktoś, z kogo wypływa życie. Boży Duch jest też początkiem radości. A przecież to właśnie radość pozwala zrozumieć, czym jest miłość. I choć to słowo nie zostało w psalmie użyte, to przecież w tle całej tej pieśni przeczuwamy miłość Boga do stworzonego przezeń świata. Parafrazując słowa psalmisty, wołamy więc: Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze ziemi! Ps 104(103) – tekst na s. 15 [Uroczystość Zesłania Ducha Świętego]

« 1 »
oceń artykuł

Zobacz także

Ze względów bezpieczeństwa, kiedy korzystasz z możliwości napisania komentarza lub dodania intencji, w logach systemowych zapisuje się Twoje IP. Mają do niego dostęp wyłącznie uprawnieni administratorzy systemu. Administratorem Twoich danych jest Instytut Gość Media, z siedzibą w Katowicach 40-042, ul. Wita Stwosza 11. Szanujemy Twoje dane i chronimy je. Szczegółowe informacje na ten temat oraz i prawa, jakie Ci przysługują, opisaliśmy w Polityce prywatności.

Zapisane na później

Pobieranie listy

Rekalma