Czci się go jako patrona ludzi chorych, szczególnie na epilepsję i choroby nerwowe. Jest też opiekunem zakochanych, narzeczonych, małżeństw, zwłaszcza starających się o potomstwo, i rodzin, ale także osób darzących się przyjaźnią. Żyjący w III w. n.e. św. Walenty był biskupem Terni k. Rzymu. Jak mówią przekazy, wbrew edyktowi cesarza Klaudiusza II Gota, zakazującemu legionistom zawierania małżeństw, udzielał młodym zakochanym parom ślubu, za co skazano go na śmierć i stracono.