Jasne, że się boimy. Nie tyle o siebie, bo ryzyko jest wpisane w zawód pielęgniarki, ile o naszych pacjentów. Ale jak mielibyśmy ich teraz zostawić? Do niektórych jeździmy od lat, jesteśmy jak członek rodziny albo jedyny odwiedzający ich gość, gdy w czasie pandemii sąsiedzi i znajomi się od nich izolują, nie chcąc ich zarazić. Oni czekają na ten kontakt tak samo jak na pomoc medyczną – przyznaje Adriana Proksza, jedna z pielęgniarek Caritas.