Takie zdanie jak to, które rozpoczyna tekst – w czasie spotkania w pustelni „Emmanuel” w Bryksach z s. Marcelą od Trójcy Przenajświętszej usłyszałem chyba kilkanaście razy. Słowa słowami – wiadomo, jak bardzo można zwodzić także słowami najświętszymi – ale w połączeniu ze sposobem życia, jaki prowadzi s. Marcela, znaczą więcej. Nie, nie myślę, że w ciągu półtorej godziny pojąłem sens życia pustelniczego czy przeniknąłem do duszy pustelnicy żyjącej w miejscu, które jest mi bliskie od młodości. Ale czuję spokojną radość, słuchając tej kobiety w błękitnym habicie i kapturze na głowie.